Da­lej lecą prze­myśle­nia, Dziś ja nie mam już nat­chnienia, I z myśla­mi wojnę toczę, Zam­knę ok­no, bo wys­koczę

Pot­ra­fię tyl­ko tęsknić… Wodząc wzro­kiem to na drzwi To na okienną fi­rankę Z głuchą nadzieją, która nie chce odejść Od­wra­cając się, gdy na uli­cy usłyszę śpiew Po­dob­ny do Two­jego

Tęsknię za samą sobą. Bo mój świat. Mój azyl w którym znaj­do­wałam uko­jenie z dnia na dzień się kur­czy. W pus­tym mie­szka­niu. Stoję sa­ma. Og­ra­niczo­na. Przy­bita wi­dokiem z ok­na. Gdzie mrok pochłania każdy cen­ty­metr nadziei. Wiesz?