Życie jest jak tramwaj – czasami trzeba zacisnąć zęby i jechać dalej, nawet jeśli nie jest łatwo.

“Nie mogę dziś przyjść, bo już mnie nie ma. Coś mi wypadło, nie powiem „do widzenia”. Szarży pewnego tramwaju jakoś nie odparłem. Dziś raczej nie wpadnę, bo umarłem.”

Ja ciągle jeszcze jestem młoda, od środka wcale się nie zmieniam, ciało ciut zwiędłe i uroda – to chyba wszystkie z moich przemian… Ja ciągle taka sama jestem, to chyba nie jest sprawa dziwna, z żadnym się nie rozstałam gestem, no, może jestem mniej naiwna… Ciągle te same rzeczy lubię, to samo śpiewam, lubię tańczyć, na filmach płaczę, w lesie się gubię, czasem wygłupiam się jak Stańczyk… Tramwajem jeżdżę tylko gdy siąpi, nowy strach wzbudza tramwaj w człowieku - boję się, że mi miejsca ustąpi jakaś kobieta w średnim wieku… GraSza

Był taki czas, gdy ciągle się spieszyłam. Na przykład jechałam tramwajem i chciałam, żeby on jechał jeszcze szybciej. Miałam ten pośpiech w sobie. I nagle pomyślałam: „Zaraz, dokąd ja się tak śpieszę? Przecież na końcu czeka na mnie trumna”