Pamięć jest jak motyl: zanim pomyślisz, już ulatuje przez okno.

Pat­rząc przez łzy za­wie­dzionej miłości na­wet naj­piękniej­szy mo­tyl oka nie pocieszy.

Jak trze­pot skrzy­del mo­tyla, kto­ry przy­siadl na mo­ment na mo­jej dloni, by od­poczac po mecza­cej pod­ro­zy nap­rze­ciw wiatrom. Otul mnie. Przyj­dz z uko­jeniem w ten wy­jat­ko­wy dla siebie sposob i badz juz zaw­sze. Prosze... Otul mnie, Boze