Błędy człowieka szlachet­ne­go są jak zaćmienie Słońca lub Księżyca. Wszys­cy je widzą.

słońce w chmu­rach uk­ry­wa swój blask, zwodzi nas, drażni nas - to jeszcze nie czas, nie ten czas - na ten blask...

Za tamte miesiące Za gwiazdy i słońce Za wodę w jeziorze i zieleń

Słońce po­budza ludzkie twarze, do gry­masu na twarzy zwa­nym uśmiechem.

Czasem słońce w gonitwie do lata Znowu ogród barwami roznieci Pozapala iskry na kwiatach, Więc dziękuję słońcu, że świeci.

Żeby plon mógł wzno­sić się ku słońcu trze­ba pielęgno­wać go od sa­mego ziarenka...

Nieważne czyj głos Cię obudzi Czy będzie to jęk uk­rzyżowa­nego Czy wes­tchnienie kochan­ka Nieis­totny też ton i siła Prze­kaz czy słowa Ważne że usłyszysz I ściągnie Cię z chmur nieis­tnienia