Już liściastych czupryn pozbyły się drzewa, jak wytworna dama niemodnej sukienki. Ich minioną chwałą wiatr ścieżki zawiewa, pod stopami dywan szeleszczący, miękki.

Wiatr szu­mi me­lodię cudowną I wiatr ukołysze mój sen. Choć chaos do­koła nieznośny Wśród wiat­ru uroczy był dzień.