Dokąd odszedł w ciepłej szubie, ten co lejce trzymał ,w dłoni i potrafił po mistrzowsku, dopingować trójkę koni?. Dzisiaj dzieci już nie widzą, jak bat ponad nad ,głową lata i jak się chrapanie koni, z dźwiękiem dzwonków pięknie splata. Komu dzisiaj sypnie w oczy, tuman śniegu spod kopyta?. Tamten ” Jamszczik” Wertyńskiego, to zniszczona dawno płyta.

Kulig przeszłości. Jakże zmienia się na świecie. Romantyzmu w nim nie staje. Dzisiaj traktor ciągnie sanie. Poprzez pola, lasy, gaje. Gdzie podziały się te czasy, kiedy konik gnał na przedzie, a dzwoneczki oznajmiały, że kuligiem radość jedzie?.

Niestety nie ma tymczasem warunków ,do takiej sanny, kuligu, ale bez obaw, miejmy nadzieję, że pani zima jeszcze nam pokaże ,swoje piękne, białe oblicze .

Pędzi kulig. Dzwonią dzwonki. Wiatr wstrzymuje dech. Bucha para z końskich pysków. Płozy ryją śnieg. Pędzi kulig. Dzwonki dzwonią. Rozwiały się grzywy koniom. W białe zaspy, w śnieżne góry. Kulig pędzi! Kulig! Kulig!

O takch kuligach niedługo zapomnimy

Życie jest jak ku­lig: Prędzej czy później i tak się wywrócisz

Życie to nie koń, batem go nie popędzisz.