Niech wiatr szeptem miłości ukołysze mi Ciebie do snu, po słoneczne promienie rozpraszające nocną księżyca i gwiazd ciemność.

Każdy człowiek jest jak Księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie po­kazu­je nikomu.

Zat­rzy­mać czas. Przecze­kać wszys­tko w swo­jej głowie. Za­pom­nieć złe la­ta życia. Uwol­nić się od trosk i po­całować Ciebie. Za­tańczyć w blas­ku księzy­ca na skra­ju prze­paści, za­toczyć stopą os­tatnie kółko na ziemi i wpaść w ot­chłań świata i włas­ne­go życia. Spa­dając prze­myśleć swój żywot

Komu księżyc świeci, temu i gwiazdy błyszczą.

Jak księżyc w naj­ciem­niej­szą noc, Two­je spoj­rze­nie i nieśmiały uśmiech rozświet­liły mrok mo­jego dnia.