"Jeżeli śmierć bliskich czegoś nas uczy, to przede wszystkim tego, że na świecie nie liczy się nic poza miłością" Santa Montefiore

Śmierć, samobójstwo uwalniają od życia... od myślenia... od wszystkiego i wszystkich.

Zanim wyruszysz na zemstę, wykop dwa groby. /Konfucjusz/

drżące pająki nizały cierpkie nitki sekund obok nich karaluchy toczyły kwadraty goniąc śnieżne króliki i dławiąc się mrokiem a w oddali błyszczały kamienne cmentarze świecąc zimno w źrenicach martwego księżyca

nachyl codzien­ne myśli nad gro­bami świata za­pal płomyk pa­mięci w imię swo­jej wiary. niech święto Wszys­tkich Świętych do końca się święci a my żywi tą chwilą byśmy pa­mięta­li.

Bo biją się Po­lacy!!! Nie ważne biali, czar­ni, Żydzi czy Ka­toli­cy! Prze­cież na co dzień spo­tyka­my tych ludzi, czas ich zmienia, Lecz mają uczu­cia, war­tości, ce­le i prag­nienia. Od­wie­dzając gro­by i pom­ni­ki wśród zniczy i kwiatów

dnia 1 lis­to­pada: z rzeczy przy­ziem­nych to byłam na święcie zmarłych u ko­leżan­ki, na gro­bie. wrażenia wspa­niałe! idziesz i pat­rzysz : kwiat­ki, znicze, kwiat­ki i pop­corn. orzeszki, cu­kier­ki, ob­warzan­ki! fes­ti­wal trupów

Wie­czność nies­kończoną ma przes­trzeń. W ciszy – ser­ca krzyczą, To krzyk ciszy się słyszy na cmen­tarzach. Echu, wy­do­by­wające­mu się z serc wielu, Oświet­la nieje­den płomień znicza I uśmie­chem trąca sub­telność ko­lorów kwiatów, I szept każde­go bu­kietu mod­litw, które wiatr kołysze. Każdy słyszy taką ciszę.

Gdy­bym to ja pat­rzył dzi­siej­sze­go dnia na moich blis­kich z góry, od­dałbym wszys­tko, aby wy­powie­dzieli kil­ka pros­tych zdań, wy­wołali kil­ka wspom­nień, bo nic tak nie ra­ni jak wyk­le­pywa­nie ste­reoty­powych re­gułek.