Budząc się rano, pomyśl jaki to wspaniały skarb żyć, oddychać i móc się radować”…...

Ra­nek zbudził mnie zno­wu, szepnął żebym wstawał, że słon­ce za fi­ranką tez już nie spij tak jak ja, uli­ce życiem tętnią, wstaję z bu­zią uśmie­chniętą za­miast smu­cić, znów dos­trze­gam piękno!