Nie boję się sztormów i burz. Dzięki nim uczę się, jak żeglować moim statkiem. *Louisa May Alcott

Doświadczony żeglarz nie walczy z prądem ani wiatrem, ale pozwala im unosić się w obranym przez siebie kierunku. Bolesław Prus

Wielu oskarża morze, choć wiatr zawinił.

Ry­bacy wiedzą, że morze jest niebez­pie­czne, a sztorm straszli­wy, jed­nak nig­dy nie trak­tują tych niebez­pie­czeństw ja­ko wys­tar­czające­go po­wodu do te­go, by po­zos­tać na brzegu.

Można opierać się prawom ludzkim, ale nigdy – sprzeciwiać się przyrodzie. /J. Verne/

A gdy przeżyjesz już sztor­my. Twój połama­ny maszt i spęka­ny kadłub. Nap­ra­wią two­je włas­ne ręce. Bo, czy te­go chcesz, czy nie. Po upad­ku. Pod­niesienie się jest nieuniknione. Czas pod­no­si żagle.

Gdy na morzu sza­leje sztorm, gdy wiat­ry roz­bi­jają wzburzo­ne fa­le, miło jest usiąść na brze­gu i ob­serwo­wać walkę żywiołów..

sam wyz­naczał so­bie kurs, przez sztor­my i burze które zwą życiem. 83 lat płynął dziel­nie

Jes­teśmy jak stat­ki zma­gające się ze sztor­mem. Wal­czy­my z fa­lami, lecz one i tak wdzierają się pod pokład, krop­la po krop­li odkładając sól w zęzie.

Rozsądny mąż, jak marynarz podczas burzy, zwija żagle, czeka, żywi nadzieję, a sztormy nie przeszkadzają mu kochać morza.

Czasami taka burza zrywa się wewnątrz człowieka . Krąży, szuka i wypatruje słabej duszy. Gorące serce uspokaja tę burzę.