Morze Północne, lodowaty wicher dmie jak cholera. Na pokładzie statku stoi dwóch marynarzy. - W taką pogodę z gołą głową? Gdzie masz swoje nauszniki? - Od czasu nieszczęśliwego wypadku już ich nie noszę. - Jakiego nieszczęśliwego wypadku? - Kumpel zapraszał na wódkę, a ja nie słyszałem.

Chwi­la słabości występu­je wte­dy, gdy podświado­mość wy­lewa się na po­wie­rzchnie tworząc wielką w czasie uczuciowego sztormu ka­tas­trofę emocjonalną.

Tyl­ko je­den wład­ca jest wędrujący, co od de­kady lat do dom żeg­lu­je, gdzie jest ciepły kąt z miłości gorący, gdzie żona miłość wierną ofiaru­je...

Szu­kam od­po­wie­dzi gdzieś głębo­ko w ser­cu moim, bo wiem że py­tanie tkwi właśnie w ser­cu twoim. Ty jes­teś og­niem co roz­pa­la żywy płomień z is­kier­ki. Ja zaś sztormem i wodą co płynie w twych żyłach, bo wie że jest wiel­ki.

Sztorm na morzu targa statki, marynarze brudzą gatki ;)

"Wiatr! - wiatr! - dąsa się okręt, zrywa się z wędzidła, Przewala się, nurkuje w pienistej zamieci, Wznosi kark, zdeptał fale i skróś niebios leci, Obłoki czołem sieka, wiatr chwyta pod skrzydła." A. Mickiewicz