Wiosna skołatana głowę złożyła do wonnej pościeli Bo odeszła w zapomnienie straszna burza z piorunami , od której wszyscy mieszkańcu wieży struchleli

Grzmot pioruna ogromny wstrząsnął pałacem. Z nieba spadła ulewa sroga I tak na wszystkich mieszkańców zielonej góry spadła straszna trwoga

Nagle ściemniało, ziemię ogarnęła czarność. Błyskawica po niebie przeleciała Aż wiosna wstała z łoża i zaczęła się przechadzać, bo potęgę burzy doceniała

Moc­ny jak wieża bądź, co się nie ugnie, gdy wicher dmie...

Nie w cza­sie księżyca świeci w pełni Nie, gdy spa­dająca gwiaz­da się mieni Tyl­ko wten­czas, gdy piorun uderza I wielką siłę po­wiet­rza ścianę roz­pręża

Ten, kto ciągle chce zajść "gdzieś wyżej", mu­si liczyć się z fak­tem, że pew­ne­go dnia poczu­je zawrót głowy. Cóż to jest za zawrót? Lęk przed upad­kiem? Ale cze­mu od­czu­wamy zawrót głowy również na szczy­cie wieży otoczo­nym bez­pie­czną ba­rierą?