Émile Nelligan Podróżnik Mojemu Ojcu Znużony, zwiedzając świat, kontynenty, miasta, Poznał różne kraje, niebo, pałace, monumenty, W końcu do uśmiechniętych alei i dolin powraca, Które tak ukochał kiedyś przed wieloma laty. A na starych ławkach w głębi cichych nocy, Pod starymi dębami, gromadzącymi wieśniaków, Ktoś wypalił fajką swoje i ukochanej inicjały, Słuchając opowieści białowłosych mędrców. Wiosna znów zakwitła. Słowik wokół szybuje Nad swoim wiejskim pałacem, rozśpiewany, Ale ławki są puste, bo człowiek wciąż podróżuje. Nie jest już na swoim rodzinnym polu. Jego duch znikł w nocy, został porwany Przez powiew górskiego zimowego wiatru.

Kto wie, co by odkrył Kolumb, gdyby mu nie stanęła na drodze Ameryka

Jej niziny, doliny zawsze są zielone, wyżyny, góry żółte i brązowe, a morza, oceany to przyjazny błękit.

Bez znajomości języków człowiek czuje się gorzej niż bez paszportu