Gwiezdnym pyłem jesteśmy we wszechświecie rozsiani, zagubieni w kosmosie, matce Ziemi oddani.

Truiz­my rodzą się jak gwiaz­dy, choć może nie za­padają się w so­bie pod ciężarem wsty­du. Oto je­den z nich: na wszys­tko przychodzi czas. Na py­tania, na od­po­wie­dzi, na wątpli­wości i zro­zumienie. Oto dru­gi z nich: żeby dokądkol­wiek dojść, na­leży wyjść.

Nasze położenie na tej Ziemi wygląda osob­li­wie, każdy z nas po­jawia się mi­mowol­nie i bez zap­rosze­nia, na krótki po­byt bez uświado­mione­go celu. Nie mogę nadzi­wić się tej tajemnicy...

Marze­nia są jak gwiaz­dy. Pat­rzy­my na nie i chce­my ich dot­knąć. Cza­sem nie wiemy na­wet jak blis­ko a jed­nocześnie jak da­leko jes­teśmy od nasze­go ce­lu. Ale zaw­sze war­to wal­czyć by do niego dotrzeć.

Od gwiazd pochodzi­my i ku gwiaz­dom zmie­rza­my. Życie jest je­dynie podróżą w nieznane.

Praw­dzi­wy mężczyz­na, który wart jest swej wyb­ranki ser­ca, nie obieca jej gwiaz­dy z noc­ne­go nieba... ...on po pros­tu jej tę gwiazdę podaruje.

Gwiaz­dy nig­dy nie są na wy­ciągnięcie ręki. Są nies­kończe­nie od­ległe, to oz­nacza ból, który człowiek od­czu­wa, spoglądając na nie w górę. To de­likat­ne rwa­nie w głębi serca.