Może spod ciemnej jestem gwiazdy. Więc anioł czarne myśli miewa. I od tych myśli w dal gdzie pieprz zwiewa. Bo anioł zwiewny – nie nowina, że może w gniewie się upłynnić.

Można dać bar­dzo dużo i ser­ce zra­nić, a można bar­dzo ma­lut­ko i ser­ce roz­ra­dować, jak­by skrzydła ko­muś przy­piąć do ramion.

Niewiele wychodzi z marzeń o wy­sokich lo­tach, gdy strach pod­ci­na skrzydła...

odeszła wiosna wraca jakaś inna czysta i pachnąca w złotych promieniach jak kobieta anioł zawładnie świat barwiąc wszystkim lica

do­piero gdy skoczysz w prze­paść do­wiesz się czy masz skrzydła na których można unieść innych

Ko­bieta zmienną jest, mówi­cie. To ja­kie jest morze które nocą sztor­mem prze­raża, a ran­kiem oko pieści łagod­nością fal?

Miłość spra­wia ,że ludzie mi­mo bra­ku skrzy­deł, wznoszą się wyżej niż pta­ki w locie.

Anioł, posłannik, to duch czysty i spokojny, który prosto jak rozkaz Boży ku dobremu idzie.

Zaw­sze trze­ba po­dej­mo­wać ry­zyko. Tyl­ko wte­dy uda nam się pojąć, jak wiel­kim cu­dem jest życie

Przy­jaciele są jak ciche anioły, które pod­noszą nas, gdy nasze skrzydła za­pom­niały jak latać.