Chcąc zys­kać sza­cunek wszys­tkich ludzi, to jak próbo­wać złapać wszys­tkie krop­le deszczu.

Rzeczy­wis­tość spa­da na nas jak deszcz, zmy­wając złudze­nia i tworząc kałuże, w których wielu z nas się topi.

Mój Aniele nau­czyłaś mnie śmiać się do łez pamiętam po­kony­wałaś wszys­tkie mo­je smutki a gdy się bałam..

Bądź kimś, kto usiądzie obok i wysłucha mnie bez otwarcia ust. Bądź kimś, kto przytuli, gdy zobaczy chwiejącą się łzę na koniuszku mojej rzęsy.