Dro­ga życia jest znacznie pros­tsza, gdy jej ciem­ne zaułki oświet­lo­ne są światłem miłości bijącym od to­warzyszącej nam ukocha­nej osoby...

Zi­mo, oj zi­mo, co srogą jest pa­nią I coś jest su­rowa, chłod­na, nie znasz łas­ki! Coś białą, lo­dową, uwodną ot­chłanią I z nikłym uśmie­chem przyj­mu­jesz ok­laski

Całe życie wędru­jemy po dro­gach i bez­drożach świata w poszu­kiwa­niu tej jed­nej właści­wej ścieżki.