Praw­dzi­wie kocha sie wte­dy, kiedy pat­rzy sie w niebo i wie się, że ukocho­na oso­ba też to ro­bi. Cho­ciaż jest sie da­leko od niej.

Niczym dwa myśliwce, piękne i niebezpieczne.

Ten świat ma wiele imion, ale na­dal po­zos­ta­je tym sa­mym światem, nad którym uno­si się to sa­mo skle­pienie niebies­kie. Wszys­cy mie­szka­my pod tym sa­mym niebem. Dla­tego gdy po­pat­rzysz w górę, twój wzrok spot­ka się z wzro­kiem ko­goś in­ne­go. Być może ten ktoś będzie ta­ki sam jak ty, a może będzie twoim całko­witym prze­ciwieństwem. Ale mi­mo różnic między wa­mi, dzielącej was od­ległości, będzie was łączyć właśnie niebo. Niebo, pod którym mie­szka­my my wszys­cy.