Dob­ry człowiek jest jak małe światełko. Wędru­je pop­rzez mro­ki nasze­go świata i na swo­jej drodze za­pala zgaszo­ne gwiazdy.

I dokąd pro­wadzi ta be­zimien­na życia dro­ga, której nie sposób sa­memu pokonać, która ucie­czką jest od dziś i od wczo­raj, choć nie za­ciera śladów, nig­dy nie poz­wa­la zawrócić...