Więc rusza­my. Rusza­my, by nie wrócić już nig­dy... Błądząc po bez­kres­nych morzach ig­no­ran­cji i zaśle­pienia.

By uj­rzeć piękno wscho­du Słońca nie muszę wsta­wać przed świ­tem. Wys­tar­czy, że każde­go ran­ka pat­rzę jak ot­wierasz oczy i pro­mieniejesz uśmiechem.

Wi­tasz mnie z każdym wscho­dem słońca i choć ono zachodzi, Ty zaw­sze po­zos­ta­jesz przy mnie...

Weź w dłoń pędzel i na­maluj ze mną wschód Nasze­go słońca, który rozświet­li Nam drogę do serc.