Nie dostrzeżesz łzy pospiesznie zgarniętej latawcem prześcieradła w nieprzezroczystości nocy, pragnienie nienawykłe dotyku bez spalania usycha na popiół, po przeciwległej stronie marzenia bez cenzury popieleje podobnie czyjeś niespełnienie drugie, pary nieznajomych serc samotnia i oddzielność nigdy nie rozbłyśnie feerią... Odpowiedz

zer­wał się lotem za­topiony w chmu­rach latawiec gdzie wiat­ru po­wiew­na zasłona skrzydła napina Odpowiedz

jes­tem la­taw­cem szy­bującym wysoko po je­sien­nym niebie każda chmura tańczy wspomnieniami sprzed lat Odpowiedz

Wol­ność często ma kształt la­taw­ca. Ni­by le­cimy z wiat­rem, a jed­nak wciąż ktoś po­ciąga za sznurek. Odpowiedz