Mróz malował dziś na szybach, swojej zimie piękne kwiaty, ona przyszła wystrojona, w srebrno- białe cudne szaty. Sople lodu jak kryształy, na dachach porozwieszała

GRUDNIOWY POWIEW… Jeszcze radosne cienie się sączą, między dębami promień harcuje a zima myśli, jakby tu zacząć srebrne igiełki wkuwać pod skórę. Sczerniały noski, co spadły z klonu, w listnym kobiercu gasną kolory, dymiący komin z pobliskich domów obłok na szaro sadzą usmolił. Zmoknięte okna deszczową strugą, smutno wpatrzone w bezlistne drzewa czekają zimy. A już niedługo, poeta biały stworzy poemat. Mróz pomaluje kwiaty na szybach, srebrzystą wiosną będą rozkwitać, śnieg białym puchem szlak poprzykrywa za listopadem, grudzień zawita. Grudniowa gwiazdka już całkiem blisko, szadź na choince każdej rozjaśni, oj, będzie działo się nad kołyską, choć to dopiero... w mej wyobraźni.. anna

Mróz... Wpadł zupełnie niespodzianie kiedy nocą życie spało. Wzięło go na figlowanie. A gdy kończył ledwie dniało. Kwiaty srebrne, szronem zdobne, na pół okna namalował. W chłodzie, w słońcu jakże cudne. Pięknem ich się rozkoszował. Na podwórku ziemię ścisnął, zeszklił z wierzchu wód kałuże. Można nieźle kozła fiknąć. Wodę zmroził już na dłużej. Nie ominął drzewek w sadzie wszystkie z bielił niczym wapnem. Grzeczne, całe w miękkiej szadzi, siedzą cicho jak pod miotłą. Mróz to, pierwszy zimy zwiastun, łobuz skryty i frywolny. Wyrósł niczym chłodów piołun. Kroczy zimy wódz triumfalny.

A mąż mróz to był jej prawowity i we wszystkim pomocny Prowadzący tej pory roku taniec ryzykowny i skoczny