Już niebo ubiera swe suk­nie z pur­pu­ry, bo idzie ze słońcem na bal. I ra­zem popłyną w obłokach-do góry, wśród szu­mu i szlochu fal. I póki pan księżyc nie wzej­dzie zdzi­wiony, nie zechce też wkroczyć na bal, to niebo i słońce w tym tańcu nat­chnionym, popłyną na fa­lach w dal.