Jak stół biesiadny żeńcom podany. Ziemia w przededniu wielkiego żniwa. Złotą symfonię słońce dogrywa — Strun mu tysiącem rozchwiane łany.

Pamiętasz jeszcze ten czas, gdy wieś pachniała chlebem i zbożem, a chabry lśniły w słońcu?

A jeśli kiedyś się odnajdziemy Gdzieś w łanie zboża Pod modrym niebem Na którym się pojawi zorza

cudny jest świat gdy okolice mijamy obszary zamieszkałe i nie wody też lasy łanów zboża pola