Eeva-Liisa Manner Notte, serene ombre Schodziliśmy Hiszpańskimi Schodami, a ja paplałam coś o ptaku grającym na lutni i zbiło cię to z tropu. Każdy arlekin zrozumiałby mnie. I nagle: na północy – przecież wieczór nie przerzuca albumu z liśćmi, bo drzew tutaj nie ma. Skrzydła przerzucają powietrze, wiosła gnijącą wodę. Gołębie przechadzają się wyniośle Z lutniami pod pachą; teraz widzisz? Nędzne gołębie: sama muzyka i wszy. Noc, jasny cień, huśtawka wiatru i nic więcej. Bo choć jesteśmy razem, ty i ja, w nieskończoności, otoczonej przez godziny jak zegar na wieży przez skośne rzymskie cyfry, to dzieli nas głęboki sen, mgła przyciężkiej logiki, wełna dalekich łąk, a wokół martwe wody.