Czerwone wino. Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny , A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające. Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, Tak ich skórka zielona, a brzegiem liliowa, I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. Ach! Jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy? Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, Gdzie się przepych koralu bogato rozpina, Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin, Lub próbuję wargami czerwonego wina.

Dobrze jest czasem wszystko zapomnieć, i przy czerwonym usiąść winie, wznieść się wysoko w przestworza nieba gdzie się spadochron marzeń rozwinie... Dobrze też czasem się zatrzymać, na zwykłej ścieżce wśród wielu spraw. Nową nadzieją życie rozpalić i ranek rozpocząć wśród świeżych barw.

"Za ostatni grosz kupię dziś chociaż cień dawnych dni. Za ostatni grosz wino z zielonych lat chcę znów pić..."