Przy­dałaby mi się łódź, abym mogła płynąć po spo­koj­nych wo­dach te­raźniej­szości. Przy­dałby się ktoś, który w ów rejs gotów byłby ze mną wy­ruszyć nie bacząc na wczo­raj, dzi­siaj i jut­ro. Przy­dałby się ktoś, kto zauważyłby ten piękny zachód słońca i nie widział w nim ani końca ani początku. Przy­dałby się ktoś, kto pot­ra­fiłby wyczy­tać mo­je naj­skryt­sze marze­nia, nie z oczu ani z spo­sobu mówienia a z głębi ser­ca