na życzenie z trzydziestego piętra wieżowca ukazał połowę lica zawstydzony jakiś tuż po południu poczuł złociste promienie do wieczora w połowie zakrywając twarz

Życie by­wa jak os­tatnie piętro wieżow­ca z wi­dokiem wiel­kiej urody… Z tym, że jed­ni wjeżdżają so­bie nań windą… dru­gim pi­sane są schody.

Od urodzenia co krok codziennie mamy tu mniej siebie. Co doświadczenie, wkładamy na siebie kolejną warstwę, maskę,tarczę, plaster, nie da się być przecież dzieckiem... zawsze.Mam rację?