Dobrze jest posiedzieć na kwietnym balkonie i patrzeć na słońce co za lasem płonie. Choć lata mijają w szalonym wprost pędzie cieszmy się tą chwilą której już nie będzie.

Umysł wol­ny od stałego wyob­rażenia o „kimś”, kto czy­ni „coś” dla „ko­goś in­ne­go”, jest jak słońce pro­mieniujące sa­mo z siebie.

Wiatr szeleści w gałęziach drzew i miłe słońce przepędzić chce. Czy uda mu się?