Przegonisz miłość drzwiami, ona ci wleci oknem.

A kiedy przyszedł ranek. I ścichła burza krwi. Znużony już kochanek. Dziewczynie wskazał drzwi. Odziała swe łachmany. Jak kazał pan, jej kat. I niby pies wygnany. Szlochając, poszła w świat.

Johann Wolfgang von Goethe Niech każdy pozamiata przed własnymi drzwiami i cały świat będzie czysty.

ilek­roć przy­padek ot­worzy nam drzwi to przez­nacze­nie nam je zam­knie bo nasz los stwier­dzi iż nie tędy droga...

Ko­bieta przys­tro­jona w suk­nie ema­nuje blaskiem. Piękna jest zaś wte­dy, gdy ubiera się w codzien­ność dnia a blask nie gaśnie.

ilek­roć przy­padek ot­worzy nam drzwi to przez­nacze­nie nam je zam­knie bo nasz los stwier­dzi iż nie tędy droga.

Uciec ze swo­jego świata. Zam­knąć drzwi swoim niereal­nym marze­niom. Zagłuszyć ser­ce, za­bić je­go cho­re i niez­ro­zumiałe pragnienia.

Oj, coś czuję, że pieczę nad obrazem mieli bracia Grimm.

Piękna dziewczyna i do tego z krukiem umie rozmawiać :)