Tak sa­mo nasze ścieżki, który­mi podążamy Mogą być piękne, pros­te bez przeszkód Możemy iść tak i ob­no­sić się tym, że wyb­ra­liśmy Dobrą drogę Lecz czy słusznie?

Gdy do lasu wchodzę jak za drzwiami otwartymi.. Nagle! W tę magiczną mrokiem pieśń zaczarowaną Igłami sosen i liści szelestem potykam o Gałęzie niewidzialne pogrzebane Miękkością mchów i paprocią.