Jak drze­wa na wiet­rze tak człowiek wśród świata, tar­ga­ny wichra­mi prag­nie włas­ne­go miej­sca i za­korze­nienia praw­dziwą przyjaźnią...

Pora jesienna urok ma, gdy słonce świeci w kolorach gra. Barwne nam liście rzuca pod nogi jakby dywanem ścieli nam drogi, lecz najważniejsze gdy serce grzeje rozsyła ciepło,daje nadzieje...

Czerwieni, brązów ciężko z bliska poróżnić jeśiennych uroków tak czar łatwo nie pryska z dnia na dzień dochodzą różniejsze kolory niewyraźna smuga ostałą mieni zieleń pozostałą niczym nadzieja żywotności