Św. Paweł pisze: Oświadczam wam bracia, że Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ,ani nie nauczyłem się jej od jakiegoś człowieka, ale objawił mi ją Jezus Chrystus ukrzyżowany . Ga 1,11-24 -

Krzyż,najbardziej wyrazisty znak nadziei, która przezwycięża wszelką beznadzieję. Dlatego warto postrzegać i przeżywać swoje życie jako swoiste wzgórze Golgoty, na szczycie którego umieszczony jest Chrystusowy Krzyż.

"My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi. (1 Kor 1, 23-25)

Nie gorączkuj się powiadają mu i uspokajają go rozpinając na krzyżu aby ochłonął, I wszyscy potem tego krzyża z nim na nim zwieszonym zawsze robią wizerunki I zawodzą miękko jego imię, I zasiadł W ich orkiestrze Jako ich król wzywając go aby zszedł i zasiadł w ich orkiestrze, jako ich król i trąbił bo inaczej nic im nie wyjdzie Tylko że on nie schodzi ze swego krzyża, Po prostu tam wisi i wygląda naprawdę kiepsko zimny a także według przeglądu, ostatnich wiadomości dnia ze zwykłych wiarygodnych źródeł martwy .

znalazłem krzyż który rzuciłem w dzieciństwie - nie chciał się składać znalazłem też Jezusa bez rąk i nóg, zapytałem jak przeżyłeś swój upadek i nie czekając na odpowiedź, owinąłem go dookoła taśmą izolacyjną choć on upierał się że tylko półprzewodnik więc dalej będzie kopać i czynić cuda - pół litra mały cud, litr duży cud kto wie może w końcu się o niego upomni Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, i przyzna jakąś synekurę między rzędami biurek krzyż który nie chciał się składać ułożyłem w pozycji transportowej, dołożyłem to co zostało z Jezusa i włożyłem do pudełka po chomiku który umarł i nie zmartwychwstał śpi w ogródku ojców franciszkanów .

Cza­sem myślę że to fi­nisz Kiedy uczu­ciami się moimi ba­wisz. Ze już znik­niesz z me­go życia