Babie lato Srebrzystą nicią w rosie skąpaną, snuje się babie lato bezdrożem, w porannym słońcu jak diamenty lśnią, łzawe kropelki rozwieszonej mgły. W szafirach resztki jagód ukryte, zwiędłe paprocie i pożółkłe mchy, nad łąką dzikie gęsi zbierają, siły na drogę ku intymności.

Idą chłody, idą słoty jesienne. Dzionki krótkie, noce długie i ciemne. Idą słoty, idą psoty i głody, zziębnie rola, zziębną lasy i wody. Oj, już pora, oj pora. Odlatywać dzikim gęsiom z jeziora. Hej, wy gąski, dzikie gąski żałosne, a powróćcie do nas tutaj na wiosnę.