Życie to teatr, w którym jedni są aktorami, a inni suflerami.

Siedzę na twardym krześle w największym świata teatrze, Patrzę i oczom nie wierzę Nie wierzę, ale patrzę. A obok mnie w milczącym tłumie w cieniu tej wielkiej sceny, Artyści cisi i prawdziwi Artyści niespełnieni. Nie zagram w tym teatrze Nie przyjmę żadnej roli. A serce, a co z sercem A niech tam sobie boli, I każdy nowy sezon Niech będzie jak pokuta, Stąd przecież wyjść nie można Więc siedzę jak przykuta. Do tego właśnie miejsca W największym świata teatrze. Patrzę i oczom nie wierzę Nie wierzę, ale patrzę. Pode mną smutna ziemia Nade mną nieba kurtyna, Więc czekam aż Reżyser Niebieski. Ogłosi wielki finał. Nie wierzę, ale patrzę." / Magda Czapińska

NAJWIĘKSZY TEATR ŚWIATA "Siedzę na twardym krześle W największym świata teatrze, Patrzę i oczom nie wierzę Nie wierzę, ale patrzę. Przede mną mroczna scena Nade mną wielka kurtyna, A przedstawienie zaraz się zacznie Codziennie się zaczyna. Tragiczni komedianci Od tylu lat ci sami, Niepowtarzalne stworzą kreacje Zamieniając się znowu rolami. Ten, który dziś gra króla Do wczoraj nosił halabardę, A jutro będzie tylko błaznem Prawa tej sceny są twarde. Premiera za premierą Pomysłów nie zabraknie, Publiczność zna ich wszystkie sztuczki A jednak cudów łaknie. Po każdej plajcie antrakt A po nim znów premiera, I jeszcze większa plajta A teatr nie umiera.

Zawsze wolny od pomyłek jest następny dzień, gdy wstaje. Przepełniony dobrą wiarą rusza w swój codzienny taniec. Takt po takcie czas odliczy, błyśnie barwą, strunę napnie, by z radosnym wkładem serca dobrą rolę grać w teatrze.

Powracasz z letnim wiatrem, z beztroskim swym spojrzeniem, znów stając się teatrem, wracając mi natchnienie.

Bo w teat­rze życia, nie ma prób, od ra­zu przechodzi­my do przed­sta­wienia swo­jej ro­li, mi­mo bra­ku sce­nariu­sza na przyszłość.

"Teatr to nie życie- nie swoich miejsc zajmować nie wolno" nie wolno? ... "nie wolno myśleć wolno, nie wolno zmieniać znaczeń... nie wolno żyć inaczej" ?

Pianista z nutami , mocno się kłócił! Gdy się zdenerwował - to fortepian rzucił !