Bo gdy ty jes­teś, to dni tak uciekają, jak ziar­nka ma­ku z dziura­wego wiad­ra. A po­tem wy­jeżdżasz i to wiad­ro się nag­le za­tyka, i mam wrażenie, że ktoś w no­cy w ta­jem­ni­cy prze­de mną przychodzi tu­taj i do­sypu­je mi ma­ku do te­go wiadra