Jes­teśmy jak kwiaty od­ważni kwitną i ubo­gacając świat pięknem, in­ni znów cho­wają się w cieniu, aby słońce przy­pad­kiem nie zmu­siło ich do zak­witnięcia bo gdy zak­witną to ktoś przyj­dzie i bez­czel­nie je zerwie.

O wiośnie myślę, bo na nią czekam, niech się odezwie, choćby z daleka, niech liścik przyśle, da znak maleńki, że śpieszy się do nas, ... że koniec udręki.