Czy pamiętasz - jak żeśmy czekali Jedenaście wyblakłych miesięcy. Na ten pierwszy niebieski plusk fali I na mewy tańczące na wietrze. Czy pamiętasz - jak śpiewały plaże Niespokojnym gitarowym graniem. Jak jej ciała z kalendarza marzeń Uczyliśmy się - bracie na pamięć. Mówili na nią słońce, Bałtyku szary piach Zamieniał się w gorący podzwrotnikowy raj. Mówili na nią słońce i wzdychał w tobie blues Tak jasne były noce jakby zabrakło chmur. Mówili na nią słońce Zostawiła nas - pod koniec lata. Tak u progu przeciągów zimowych Smakowała jak cukrowa wata. Słodka siostra wieczorów lipcowych Przez nią tłukliśmy - butelki i szklanki. I żegnali we krwi z nosa skąpani Nie ten smak maja dziś jagodzianki. Mówili na nią słońce, Bałtyku szary piach Zamieniał się w gorący podzwrotnikowy raj. Mówili na nią słońce i wzdychał w tobie blues Tak jasne były noce jakby zabrakło chmur.

Ziemio pachnąca Polskim chlebem, I w rzeki, mlekiem syte. Bałtyk kąpiący z polskim niebem, I Tatry nim przykryte. Józef Bieniecki

Miłość nie zna pór dnia, a nadzieja nie ma końca, a wiara nie zna granic, tylko wiedza i niewiedza skrępowane są czasem i granicami - Guenter Grass