Pośród gwiazd błyszczących, złoty księżyc dwa ser­ca kołysze, pod po­wieka­mi de­likat­nie układa się sen

Życie jak gwiaz­da... Każde wyjątkowe, cu­dow­nym blas­kiem promieniujące...

Dob­ry człowiek jest jak małe światełko. Wędru­je pop­rzez mro­ki nasze­go świata i na swo­jej drodze za­pala zgaszo­ne gwiazdy.

Gwiaz­dy ni­komu nie spa­dają do rąk własnych. Trze­ba ich szu­kać i o nie walczyć.

Porwij za dłonie, biegnij przed siebie. Niech wiatr śpiewa radość , aż słychać w gwiaździstym niebie...

Kiedy góral umiera, to góry z żalu sine, pochylają nad nim głowy, jak nad swoim synem... /P. Kasperczyk/

Mgłami sku­ty wiatr, pus­ty - pod wes­tchnieniem gwiazd, mil­knąc wtu­la czas.