O ileż przyjemniejszy i bardziej sensowny byłby spokojny spacer przez życie, z bacznym przyglądaniem się nie tylko otoczeniu, ale także… sobie samemu, własnemu wnętrzu!

A wieść biegła jakby na skrzydłach, huczała jak granat nad całą Rzeczpospolitą, szła przez wsie, bo chłop powtarzał ją chłopu; szła przez pola, bo łan zbożowy nią szumiał; szła przez lasy, bo sosna powtarzała ją sośnie, orły krakały o niej w powietrzu – i tem bardziej kto żyw, chwytał za broń. Autor: Henryk Sienkiewicz