"Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry, pod prąd." (Jan Paweł II)

W tej samotni lasu i gór mógł siłę odnowić i zrozumieć, czym w końcu jest życie, odpoczywać, pracować i chodzić na spacery, potrzebne psychice. Choć Brat Albert już tutaj nie bywa w swojej ludzkiej, cielesnej postaci, głosem duszy wędrowców przyzywa, by tu przyszli i żyli inaczej.

Wielbił Boga i duszą i gestem i modlitwą, co z serca wypływa... Łączył słowa ze szmerem, szelestem, z szumem wody strumyka , co ciszę ożywia...

Włożę do koperty kawałek błękitnego nieba kilka promyków słońca parę świergotów skowronka trochę szumu górskiego strumyka

Wdzięcznym strumyki mruczeniem, Ptaszęta słodkim kwileniem, I co czuje, i co żyje, Niech z nami sławi Maryję!