Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Znów powrócą jesienne, ciepłe szare latarenki, znów z motyli się zmienią wszystkie panny w poczwarki. znów powrócą kalosze, znów się z zimna skulimy, lecz nie martwcie się proszę, bo daleko do zimy.

Marzyłby się taki widok za oknem, ale chwilowo nic z tego. Świetne Violu :)