Warto nosić w sobie lato, taki mały promień słońca, nadać smutkom zapach kwiatów, przy cierpieniu trwać bez końca.

Z daleka idzie, z daleka Ten mrok. co kwiatów polnych się zrzeka. Gdy płosząc ospałą woń. Chłód powiał nad pola zżęte. O moją zagrzałaś skroń Dłonie zziębnięte.

Kwiaty polne miłością zraszane na sercu wyrosłe. Mają doprawdy wielką moc. Upajają zmysły. Cieszą pięknem

Grażynka ma racje to nie moja praca, ale podobało mi się to zdjęcie.....

To chyba ktoś inny je pokazał, ale nie zmienia to faktu, że pięknie...

Jako młody człowiek chciałem, żeby piękno było we mnie, byłem nieszczęśliwy. Teraz wiem, że jest ono wszędzie wokół, akceptuję je. Eric-Emmanuel Schmit

Pięknie je pokazałaś...