Na­wet naj­większe fa­le roz­proszą się na ska­le jed­nak wo­da drąży skałę bar­dzo wytrwale.

W oddali słychać szum i gwar Tu leży na skale Serce rozbijające się o morza fal Falami wspomnień Dotrzeć tam Zbyt daleko nadzieje niewarte Serce skrzydła dusza Bardzo rozdarte Poleży tu jeszcze jakiś czas Bo ból latać nie umie...

Fala błyska i gaśnie… Lekki wietrzyk wzdycha, Las się budzi, szmer bieży w jego głąb tajemną… Wietrzyk ustał, szum zamilkł… Noc tak jasna, cicha, Noc tak błoga… Ach czemuż ty nie jesteś ze mną?!… Autor: Bogusław Adamowicz