"Kroczę znów samotną moją drogą; We mgle lśni krzemienny twardy szlak. Pusta ziemia przysłuchuje się Bogu, I podaje gwiazda gwieździe znak. Tam, w niebiosach, cuda tryumfują, Tu w niebieskim blasku ziemia śpi. Na cóż czekam, czegoż ja żałuję? Tak boleśnie i tak trudno mi!... Nie mam na co czekać w życiu moim, Wcale nie żal mi minionych lat. Szukam jeno woli i spokoju! Chciałbym ciszy, zasnąć byłbym rad! Lecz nie tamtym zimnym snem mogiły - Chciałbym zasnąć, ale w takim śnie, By drzemały w piersi życia siły, By oddychać lekko było mnie. Aby cały dzień piosenką rzewną I noc całą słodki głos by brzmiał, Aby dąb zielony wstał nade mną I, szumiący, liśćmi ze mną grał." / Michał Lermontow /

Między chwilami szept nieba łapię, złociste blaski nabieram w dłonie. Wśród trawy szukam szczęśliwych marzeń... tych, co gwiazdami mi się pokłonią. Życzę i Tobie zapachów, blasku, gdy kroczyć będziesz szlakiem codziennym, a ciepłe słowa weź też na drogę, by je odmieniać w trybie niezmiennym. /M. Polak/