Gdy odnajdę schody świata, czy potrafię po nich iść? Czy się z wrogiem wtedy zbratam i otworzę przed nim drzwi? W strugach deszczu, po kamieniach - czy potrafię zrobić krok i wygładzić bez narzekań, każdy szczegół moich ksiąg?.

Człowiek to dziwna istota. Czasami nie zauważa otwartych drzwi, nie raz wyważa te już otwarte, no i pcha się notorycznie przez te na amen przed nim zatrzaśnięte.

Gdy na płacz nachodzi mnie ochota, oczy przesłaniają gorzkie łzy,.. Serce ściska potworna tęsknota, jak na złość,.. nie puka nikt do drzwi.

Serce już drzemie, dusza już śpi, sen cicho puka, do moich drzwi

Najpierw Piękny dworek a teraz drzwi potem będzie Szopa z Łopatami i wiadrami :)