Tu jeszcze, zimowe podmuchy i śniegiem posypie znienacka, a ona już słońca okruch,y rozsiewa i tańczy na palcach. Wydłuża mi dzionek za krótki, łaskocze w nos bazią wierzbową, a biel przebiśniegów malutkich, przytula do twarzy jak obłok.

Na wiosnę przyroda budzi się powoli z marazmu zimowego