Vittorio Sereni* Włoch w Grecji Pierwszy wieczór ateński, rozległe pożegnanie konwojów które definiują przed twoimi znużonymi szatami w długim półmroku. Jak żałobę odrzuciłem lato na zakręcie i morzem i pustynią jest przyszłość bez pór roku. Europo Europo która patrzysz na mnie kiedy schodzę bezbronny i pogrążony w wątłym micie wśród zastępów bestii, jestem twoim synem w ucieczce który nie zna wroga prócz własnego smutku czy może wskrzeszonej łagodności jezior i listowia za ucichłymi krokami, moje szaty to pył i słońce, idę się przekląć, pogrążyć na lata.