Dziecinko! Skoro się oczy zmęczyły, że otwarte szeroko, Skoro zgadzają się na miano "bratek", To się na moje klnę chabrowe oko Wysoko nosić życia pani kwiatek. Taki sam przecież jestem, też spadłem z obłoków, Dużo mi zła wyrządzono Za to, że jestem inny, Zawsze odludny, Wszędzie odlubny. Chcesz, będziemy brat i siostra, Bądź co bądź ludzie wolni na wolnej ziemi Sami prawa tworzymy, nie trzeba się praw obawiać, Lepimy glinę czynów. Wiem, że pani jest piękna, kwiatku błękitu, Jest mi dobrze i niespodzianie, Odpowiedz

Zakwitł w ogrodzie... Odpowiedz