Artur Międzyrzecki Szaleni moi przyjaciele Nie znali mistrzów z Jeu de Paume Nie zwykli szczęścia mieć zbyt wiele I dość surowi w sztuce są Szaleni moi przyjaciele. Nie łagodziła ich Rawenna Jak szli tak idą w gorzkie światy Ich myśli nie chcą się pojednać Kiedy odkryli pierwsze kwiaty Stawiali je na skórze bębna. Szaleni moi rówieśnicy Nie grzeszą zbytkiem uprzejmości Nie zwykli się z opinią liczyć I towarzysko nieobyci O obcas gaszą papierosy. Późno poznali sprawy inne Bezradni wobec pięknych sztuk Robili do nich czułą minę Każdy uśmiechał się jak mógł Jedni w Pekinie drudzy w Rzymie .